De liefhebbers van clichés zouden wellicht durven spreken van het einde van een tijdperk. Waar de aandacht tijdens en direct na de overwinning van heren 1 op Victory vooral gespitst was op de afgedwongen promotie naar de eredivisie, was er toch ook even aandacht voor het nakende afscheid van twee oudgedienden uit onze fanion ploeg. Nicolas Laddyn en Mathias Clerckx werden op de schouders genomen door hun ploegmaten en kregen een extra ererondje voor het goedgevulde, vrolijke en zonovergoten terras. Beide "monumenten" van den Antwerp zullen eind dit seizoen afscheid nemen van heren 1. Er volgen nog twee thuiswedstrijden nu vrijdagavond en zondagmiddag waarin heren 1 na de promotie ook de eerste plek nog verdiend kan worden. Dat zou de kers op de taart zijn van een seizoen dat in het teken stond van de herrijzenis. 


Zowel Nicolas als Mathias kenden een seizoen, zoals de afgelopen jaren wel vaker, met veel pijntjes en blessures. Het gevolg van meer dan twintig jaar draven over onze hockeyvelden en meer dan tien jaar hard trainen en veel spelen op het hoogste niveau. En na jaren van het balanceren tussen hockey op het hoogste niveau en het "normale" werk is het moment gekomen voor beide om een stapje terug te zetten qua hockey. RAHC zit in hun bloed dus we zullen ze zeker nog vaak ontmoeten langs de lijn op onze club, maar niet meer bij heren 1 dus. En dat is een gemis... beide waren gezegend met een fluwelen techniek en veel spelinzicht. Beide iconen van ons Antwerp zullen door de supporters van mooi hockey dan ook écht gemist worden. 
Ik heb het geluk gehad Nicolas en Mathias, oftewel Lala en Moets, te zien opgroeien vanaf eekhoorntjes (zoals de U8 destijds genoemd werden) tot en met heren 1 en zelfs enkele matchen in het shirt van België. Met mij zullen de anciens van deze club het meeste plezier beleefd hebben aan het legendarische seizoen 2006-2007 met de eerste landstitel ooit voor Antwerp in de eredivisie bij de heren. Maar ik ben er zeker van dat zij zelf, net als hun talrijke teamgenoten over al die jaren heen nog veel meer prachtige herinneringen zullen delen met elkaar. Immers de ware hoofdprijs na een dergelijke hockey loopbaan zijn immers de vele vrienden die ze hebben gemaakt in al die jaren, vrienden voor het leven...
 
Ik hoop dat hun versleten topsport lijf het hen zal toelaten nog twee wedstrijden te schitteren en wat zou het mooi zijn deze legendes van RAHC een afscheid te gunnen met een titel naast de reeds verworven promotie. Bedankt voor de mooie jaren Lala en Moets!
 
door Ernst Baart